11 mei 2017: Arnica montana

De teelt van Arnica montana blijkt nog niet mee te vallen…
Zelfs als je van nature over de grondsoort beschikt, waar arnica van houdt, blijft het een lastige teelt. De grond is hier licht zuur vanwege het veenelement, dat je nog goed in de bodem terug kunt vinden. In deze streek is in vroeger tijden wel turf gestoken. Niet zo veel als in Drenthe, maar toch. Arnica houdt wel van een beetje zuur, en ook van een beetje sponzig.
Helaas is het een lange tijd nogal droog weer geweest, dus echt sponzig is de grond nu niet. Wat een verschil met een jaar geleden, toen ik nogal wat arnicaplanten verloren heb door te veel water. Nu zie ik ze verdorren; het andere uiterste.

half verdorde arnicaplantjes


Er blijken nogal wat natuurlijke vijanden te zijn voor mijn arnicaplanten. Op de eerste plaats zijn daar de konijnen, die in deze streek weer talrijk zijn. Konijnen knabbelen niet alleen aan de blaadjes, ze bijten vooral graag de bloemen af. Het is mij juist om de bloemen te doen, dus dat wil ik echt niet. Bovendien hebben konijnen er een handje van om bij de wortels van een plantje een kuiltje te graven, zodat de wortels bloot komen te liggen. Gelukkig is het heel eenvoudig om de planten tegen konijnen te beschermen: over alle rijtjes staat een kapje van kippengaas. Heel effectief.
De andere grote boosdoener is de woelrat (of woelmuis; geen idee eigenlijk. Qua afmetingen zit het beestje een beetje tussen rat en muis in). Die graaft zijn gangen net onder de oppervlakte door de grond, waardoor het wortelgestel van kleinere planten in de lucht in zo’n gang komen te hangen. Ze raken dan geen grond meer aan en kunnen geen water opnemen. Boven de grond zie je de plant verdorren. Niet alleen de arnica heeft hier last van, ook het maarts viooltje wortelt precies op de diepte van de woelratgangen, en dreigt te verdorren. Zeker als het dan ook nog zelden regent.

maarts viooltje, aangedrukt

Bij het maarts viooltje kan ik nog ingrijpen, door dagelijks een keer langs de rijen te lopen en met mijn voeten de grond aan te drukken. Bij de arnica gaat dat niet, juist vanwege het konijnengaas: dat zit in de weg!
Ook wieden tussen de arnica is lastig vanwege het konijnengaas. Deze week ben ik er weer eens op mijn knieën langs gekropen. Eerst het gaas losmaken en wegzetten, dan op de knieën tussen de rijtjes door om het onkruid uit te trekken en de grond stevig aan te drukken, dan met mijn handschoffeltje de grond goed schoffelen om ook de kleinere onkruidplantjes weg te halen en tenslotte het gaas weer terugzetten en met tentharingen aan de bodem vastmaken. Een beste klus, maar met het mooie weer van de afgelopen dagen wel heel effectief: alle onkruiden zijn direct verwelkt. Ik kan ze dus gerust op de grond laten liggen om verder te vergaan; ze zullen niet weer aangroeien.

midden tussen het onkruid staat een arnicaplantje

dat ziet er veelbelovend uit

Op handen en knieën tussen de rijen door kruipen is de beste manier om er achter te komen, hoe de planten er aan toe zijn. Ik zag her en der een arnica plantje met kleine gaatjes in de bladeren. Dat kan duiden op de aanwezigheid van aardvlo, een heel klein beestje dat vooral in zwakkere planten schade kan aanrichten. Je ziet deze gaatjes ook wel bij raapsteel of radijsjes, zeker wat later in het seizoen (zoals nu), wanneer de planten niet genoeg water hebben gehad. Het waren er gelukkig maar weinig. Ik zag veel plantjes, die het moeilijk hebben en nog niet goed hebben kunnen groeien. Sommige zijn erg verdroogd en op sterven na dood. Op dit moment valt er gelukkig weer een lekkere hoosbui; hopelijk kwam de regen voor deze plantjes nog op tijd. Gelukkig zag ik ook veel planten, die wel mooi zijn uitgegroeid en die bovendien de eerste bloemstengels aan het vormen zijn. Nu het zacht weer wordt en er af en toe een bui kan vallen, zal het snel gaan.

arnica in knop


Delen:Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Email this to someone