24 november 2015

Gisterenmorgen liep ik met een emmertje keukenafval naar de compostplaats over een knisperig bevroren tuin. Het paadje was glad van de rijp, de laatste herfstbladeren kraakten onder mijn voeten, en de driekleurige viooltjes hingen verfrommeld sneu te wezen.
Een paar uur later was de rijp weg en was het prachtig weer. Die laatste herfstbladeren heb ik toen bij elkaar geharkt en op de hoop gedaan. Het paste nét. Gelukkig was de bladerhoop al een beetje ingezakt. Hij is nu weer helemaal vol.
Ik zag toen tot mijn verrassing dat de viooltjes weer helemaal fris en stralend me aan stonden te kijken. Wat een kracht zit er in die kleine plantjes!

Vandaag ga ik de laatste pan zalf van dit jaar zeven en afvullen. De brandnetelzalf van begin oktober. Dan staan er nog twee flessen met olie (zeepkruidwortel en kliswortel) om te zeven, en dan is het klaar.

Delen:Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInShare on Google+Email this to someone