1 maart 2019

Wat een heerlijk voorproefje van de lente hadden we deze week! En dat in februari. Ik heb alle klusjes binnenshuis uit mijn handen laten vallen (behalve natuurlijk de productie van smeerwortelzalf; dat moet juist in de maand februari gebeuren en ging gewoon door) en ben als een dolle aan het werk gegaan met de buitenklussen. De winterklussen wel te verstaan, want echt lente is het nog niet.

De winter is de tijd voor groot onderhoud. Dat begint het het gereedschap: schoonmaken, slijpen, stelen oliën. Als je de houten stelen van je tuingereedschap af en toe insmeert met een dun laagje olie, gaan ze langer mee en breken ze minder gauw.

Daarna heb ik de omheiningen van kippengaas, die in de loop van het jaar wat waren ingezakt, terug strak getrokken. Nu zijn ze weer hoog genoeg om de konijnen buiten de perken te houden. Ook heb ik een nieuwe omheining van kippengaas gemaakt om de grote productietuin heen. De laatste tijd liep de schade door konijnen weer echt uit de hand: dagelijks trof ik kuiltjes aan, die aan de voet van de vaste planten waren uitgegraven. De wortelstelsels van mijn lavendel-, salie- en wijnruitplanten kwamen zo bloot te liggen; dat is op de lange duur natuurlijk niet goed voor de planten. Deze planten zijn van huis uit een zachter klimaat gewend en kunnen niet zo goed tegen vorst – zeker niet aan de wortels. Ik liep dus elke dag de hele tuin door om de kuiltjes weer dicht te maken en de wortels weer netjes onder te stoppen.
Konijnen buiten je tuin houden is geen eenvoudige opgave. Ze kunnen immers heel goed gangen graven onder de grond, en ze kunnen ook een beetje klimmen. Volgens “officiële” bronnen moet je konijnengaas om die reden een halve meter in de grond graven en moet het boven de grond een meter hoog zijn. Minder officieel blijkt dat konijnen een hekel hebben aan een wiebelende ondergrond. In gaas dat superstrak gespannen staat, kunnen ze klimmen. In gaas dat een beetje los hangt doen ze dat niet. Mooi. Gaas superstrak spannen is een beste klus en dat hoeft dus niet. Ik gok er op dat er buiten de kruidentuin genoeg te eten is voor de konijnen en dat ze niet de moeite zullen doen om onder het gaas door te graven. Ik heb het nu zo gedaan, dat de tuin begrensd wordt door een houten plank, die moet voorkomen dat er gras en onkruiden van het pad de tuin in groeien. Direct tegen de plank aan heb ik het gaas geplaatst. Dankzij de plank zal er geen gras en onkruid in het gaas groeien. Op de hoeken heb ik weipalen diep in de grond gezet (ik heb spierballen gekregen van het werken met de grondboor!) om het gaas voldoende stevigheid te geven. Verder heb ik het met bamboestokken (uit eigen tuin) op regelmatige afstanden vastgezet. Niet heel strak maar toch netjes. Het gaas is kniehoog, zodat ik er zelf gemakkelijk overheen kan stappen. Omdat ik soms ook met een kruiwagen de tuin in moet, heb ik twee poortjes gemaakt, die ook weer met gaas zijn overtrokken. Tot nu toe heb ik geen graafwerk van konijnen meer gezien in de tuin, dus het lijkt er op dat het werkt!

Nu ben ik nog bezig het terrasje naast de tuin wat uit te breiden, zodat ik daar een bankje en wat informatie voor bezoekers kan plaatsen. Op dit terrasje staat ook de droogkast, die een onderhoudsbeurt krijgt. Dan is alles klaar voor een nieuw seizoen.

En ondertussen is mijn wederhelft bezig geweest de hoogstamfruitbomen te snoeien. Ook die grote klus is weer geklaard!