beestenboel (7 mei 2018)

De kruidentuin is een paradijsje voor allerlei dieren. Vanmorgen zag ik weer hoefafdrukken van reeën in de bedden.
Gisteren zaten we na een dag hard werken samen aan de avondmaaltijd, toen een hele familie konijntjes de tuin in kwam huppelen. Ze kwamen vlak bij huis; ze zijn duidelijk niet echt bang voor ons. Wat zijn het toch een schattige diertjes, met die grote glanzende ogen! Probeer daar maar eens streng tegen op te treden! Maar het worden er wel weer erg veel. Een konijnenplaag komt hier om de zoveel jaar voor; meestal eindigt dat met een uitbraak van de konijnenziekte myxomatose. Daar gaan dan heel veel konijntjes aan dood, zodat de stand weer enigszins normaal wordt. Myxomatose is een vreselijke ziekte. Ik zou liever zien dat er op een andere manier iets meer balans in de konijnenstand kon komen, maar ze hebben hier kennelijk weinig natuurlijke vijanden.

Wat ze wel hebben is een tuin met een grote verscheidenheid aan lekkere en interessante planten, een lichte grond waar je gemakkelijk in kunt graven, en voldoende ruige plekken met bomen en struiken om je te verstoppen.
In een “konijnenjaar” moet ik echt alle zeilen bijzetten om de schade in de tuin te beperken. Mijn meest kostbare planten, Arnica montana, dek ik standaard af met een kapje van kippengaas, om ze tegen de konijnen te beschermen. Konijnen graven deze plantjes graag uit, en bovendien zijn ze dol op de bloemen. Dit jaar beperken ze zich niet tot de arnicaplanten; op heel veel plaatsen tref ik geregeld uitgegraven of afgeknaagde planten aan.

konijnenkuiltje bij de wortels en knaagschade bovengronds

uitgegraven en achtergelaten om te verleppen

Zijn de planten eenmaal goed aangeslagen en groter gegroeid, dan laten de konijntjes ze meestal wel met rust. Alleen planten die altijd klein blijven (zoals de arnica, maar ook bijvoorbeeld sleutelbloem of vrouwenmantel) moet ik in de gaten blijven houden. Al dat gaas ziet er niet zo mooi uit in de tuin en het zit in de weg bij het schoffelen. Daarom heb ik toch uiteindelijk een degelijke afrastering om de hele tuin heen gemaakt. Om de tuin echt konijnvrij te houden, moet je kippengaas 50 centimeter in de grond ingraven, en nog 120 centimeter er boven laten steken. Dan heb je dus ook een poort nodig, anders kun je er zelf niet meer in. Ik heb voor nu gekozen voor een soort tussenoplossing: dankzij de planken, die ik deze winter in de grond heb gezet om de kruidenbedden te scheiden van het gras, kan ik het gaas bovengronds opzetten. De konijnen zullen hopelijk niet zo snel onder de planken door graven. Het gaas is net boven kniehoogte, zodat ik er gemakkelijk overheen kan stappen om in de bedden te werken. Wederom: hopelijk springen de konijnen er niet overheen. Er in klimmen zullen ze niet gauw doen, want het gaas staat niet strak gespannen en is dus wat wiebelig; daar houden konijnen niet van. Al met al geen garantie, maar meer een konijnen-ontmoedigingsbeleid.Vanaf nu kunnen de planten ongestoord doorgroeien en komen deze bedden eindelijk mooi vol te staan.

Vanmorgen trof ik het eerste dode konijn onder de grote eikenboom aan. Het eerste slachtoffer van myxomatose???