herfst 2020

U hebt een paar maanden niets van mij gehoord en dat klopt ook wel: in de maanden augustus en september is er in de kruidentuin niet zo veel te beleven. Het was vooral een kwestie van water geven en onkruid wieden; een beetje eentonig om daar een blog over te vullen.

Eind september viel nogal onverwacht en met een klap de herfst in. Gelukkig bracht de herfst regen mee: zelfs hier op de hooggelegen zandgronden heeft het serieus geregend, zodat de droogte voorlopig geen probleem meer is. Sommige planten zagen in de plotselinge toestroom van hemelwater een signaal om aan een soort tweede lente te beginnen: er staat weer mariadistel in bloei, de viooltjes worden opeens veel groter en de goudsbloemen bloeien tegen de klippen op. Toch is de herfst onmiskenbaar en de nachten zijn lang en koud. Het wachten is op de eerste vorst aan de grond, waardoor het knoopkruid zal afsterven.

Herfst en winter kunnen relatieve rustperioden zijn voor een tuinvrouw, maar dit jaar gaat dat niet gebeuren. Ik ga de hele tuin opnieuw inrichten om beter voorbereid te zijn op de volgende periode van extreem weer, of het nu droogte, hitte of kou wordt.

Ik ga twee afzonderlijke “schaduwtuinen” aanleggen, waarbij ik gebruik maak van de jonge berken- en wilgenbosjes die ik drie jaar geleden heb geplant. Ondanks de droogte zijn deze boompjes verrassend goed gegroeid en ik heb deze zomer nauwkeurig geobserveerd hoe de schaduw van deze boompjes over de grond beweegt. Nu heb ik een aantal boompjes laten rooien (met een machientje; voor de spade zijn ze echt te groot geworden) om zo open plekken in het bos te creëren. Hier zal ik de schaduwplanten een plaatsje geven. Omdat het bovendien toevallig de laagst gelegen grond is, zal hier naar verwachting de droogte minder heftig zijn.

     

De oorspronkelijke, cirkelvormige kruidentuin ga ik dan omvormen tot een zonnetuin, waar alleen zonminnende en eenjarige planten in komen te staan. Een uitzondering maak ik voor de smeerwortel: dat is van nature een plant van slootkanten, dus hij kan wel tegen zon, maar houdt van een vochtige bodem. In mijn ervaring doet ie het eigenlijk overal wel, dus laat ik hem ook overal staan; zowel in de zonnetuin als in de nieuw aan te leggen schaduwtuin. Het zou ook weinig zin hebben om te proberen deze plant weg te halen van zijn plek in de “zonnetuin”: als smeerwortel zich eenmaal ergens gevestigd heeft, krijg je hem daar nooit meer weg. Maar dat wil ik ook niet; smeerwortel is de plant waar ik de grootste massa van nodig heb voor mijn producten, dus laat maar lekker groeien!